Ըլլում ա, չիըլլում մե բաբո ա ըլլում։ Ադ բաբոն ապրում ա Արցախում, բլրի տակ, լեն թևի շունչով։

Ով գա էդ բաբո տունը՝ բան չտա, ժենգյալով հաց կտա։ Էդ հացն էնքան համեզ ա, պա՜, մատերդ էլ հետը կուտես, ծալքած հողի համն ունի։

Բաբոն ձեռով փռեր, փափկցներ, կանաչին աչքով կշռեր, պես-պես սարքեր, ու բոլորն ըսեին՝
– Ջա՜ն բաբո ջան, էս հացը մաշի պես ա։

Բայց օր մ’եկ բաբոն հիվանդանա, գլուխը ցավել ա, ընգել ա, հիշողությունը կորսցրել ա։ Վատը՝ սրան ա՝ նույնիսկ ժենգյալով հացը սարքելն էլ չի հիշեր։

Տունը լուռ ա, սաջը սառած, խմորի բույրը սենյակի մեջ այլևս չեր։

Մեկ էլ՝ թոռը մոտենա, աչքե շողա ու ըսա՝
– Բաբո՛, ժենգյա՜լ եմ ուզենում…

– Ինչի՞ ժենգյալ, – հարցրեց Բաբոն։
Սալոն՝ հմի քիթը փռած, ըսավ՝
– Բաբո՛, ժենգյալը կանաչին անունն ա։ Էս հացը մենակ հաց չա՝ սրտին շունչ ա, խռովի ժամանակ մաքուր օրհնանք ա։

Այս ամենը թոռնիկը ըսավ, ու բաբոն սկսավ աչքե ցոլալ ու հմի թոռը սկսավ․

-Հենց հմի ով գա Արցախ, պտի ժենգյալով հաց չուտա՞՝
– Դե որ չուտա, ճամփեն կորցնի, խմի էլ թթու մածուն, հմի տեսնիմ ո՞նց կռնի տունը։

Ժենգյալով հացին պտմությունը սենց սկսավ, ու հմի էլ պտտվում ա՝ մարշուտկեն դուրս գաս՝ կտան կտոր մը տաք հաց, կանաչիով լի, ու մի ձայն կ’ըսե՝
– Ջա՜ն բաբոի ձեռքը…