Ողջույն, ինձ ամառային արձակուրդների ժամանակ հանձնարարել էին մայրենիից դաս որտեղ ես պետք է ընտրեմ մի կամ մի քանի գիրք կամ հեքիաթ կարդամ այն այնուհետև այդ գրքի կամ հեքիաթի մասին ձեզ հետ իմ բլոգում կիսվել:Քանի որ հեքիաթները լինում են կարճ, ես որոշեցի կարդալ գիրք,որը հայտնի ֆուտբոլիստ Նեյմարի մասին էր: Գրքում կար Նեյմարի մասին ամեն ինչ:Գրքում գրված էր թե ինչ ով է զբաղվել փոքր ժամանակ ,ինչ նախասիրություններ է ունեցել և այլն:Գիրքն բաղկացած էր 425 էջերից:Գրքի հեղինակն է Կայոլի Լուկա : Առաջին հայացքից Նեյմարն իր խաղաոճով բացասական կերպար է` ստադիոնում ոչ մի հանճարեղ բան չի անում, սիմուլյացիաներ է անում.շատ է ընկնում, քիչ վազում ու միաժամանակ աստղաբաշխական գումարներ վաստակում,թանկ մեքենաներ վարում ու ապրում գլհամուրային այնպիսի կյանքով,որի մասին կերազեին շատ ու շատ մարդիկ:Այս կարծիքն փշուր – փշուր է լինում այս գիրքն ընթերցելուց հետո:

Նաև ես կարդացել եմ <<Թելեթրիփ>> գիրքը:Այն ինձ շատ դուր եկավ և ուներ և հետաքրքիր սկիզբ և հետաքրքիր ավարտ:Գիրքը բաղկացած է 125 էջից:Ինձ շատ դուր եկավ այդ գիրքը, քանի որ գրքում կար մի աղջիկ ով ապրում էր իր պապիկի և տատիկի հետ նրանց գյուղում և ամեն օր նրանք ունենում էին տարբեր արկածային օրեր: Գիրքը բաժանված էր տարբեր մասերի և ուներ տարբեր վերնագրեր։ Օրինակ Թելեթրիփի գերբը,Շուկա, Ծանոթություն Տուկանի հետ,Էնդան փռշտում է ու բանաստեղծում, Չսպասված հյուրերի օր,Չար թվացող բարի վհուկը և այլն:Գրքում իմ ամենասիրելի հատվածը 91- ից 92 էջերում է որտեղ Թելեթրիփի քաղաքացիները գովում էին հայկական շուկան և հայկական ծիրանը:Իդեպ գրքի վերջում կտեսնեք տարբեր բաների բացատրություններ որոնք,որ կարող են ձեզ համար տարորինակ հնչել: Օրինակ լսել եք Բուդդա բառը:Եվ ես այտեղից ընտրեցի մի հատված և ուզում եմ ձեզ պատմել:

Ժյուլ Վեռն (աշխարհագետ) և (գրող)

-Ասում են Երկիր մոլորակում այս անունով ֆրանսիացի աշխարհագետ և գրող է ապրել: Պնդում են նաև,որ հենց նա՛ է հիմնադրել գիտաֆանտաստիկ գրականությունը ... Ո՞վ իմանա` գուցե չեն խաբում: Մի բան հաստատ է. Ժյուլ Վեռնն ասում էր. << Տերևից խելացի ոչինչ չկա>>: Ազնիվ խոսք, չեմ խաբում, հենց այդպես էլ ասում էր:Կարդա՛ նրա գրքերը և կտեսնես:

🚶‍♀️🚶‍♂️ Դեպի Թումոյի այգի

Մի արևոտ առավոտ մեր դասարանը ճամփորդության մեկնեց դեպի Թումոյի այգի։ Մենք բոլորս անհամբեր սպասում էինք այդ օրվան, քանի որ շատ էինք լսել այգու գեղեցկության և անակնկալների մասին։ Ավտոբուսում երգում էինք, պատմում զվարճալի պատմություններ և դիտում ճանապարհի տեսարանները։

Երբ հասանք, աչքերիս առջև բացվեց մի հեքիաթային պատկեր։ Թումոյի այգին լի էր կանաչ ծառերով, զանազան ծաղիկներով և գունավոր նստարաններով։ Ամենուր թռչուններ էին երգում, իսկ ծառերի տակ հանգստանում էին մարդիկ։ Այգու մեջտեղում կար փոքրիկ լճակ՝ ջրվեժով, որը մեզ շատ դուր եկավ։

Մենք զբոսնեցինք, լուսանկարներ արեցինք ու խաղացինք։ Ուսուցչուհին պատմեց այգու ստեղծման պատմությունը և թե ինչպես այն դարձել է հանգստի հրաշալի վայր։ Այնտեղ կային նաև արվեստի անկյուններ, որտեղ ցուցադրված էին նկարներ և քանդակներ։

Իմ սիրելի պահը այն էր, երբ նստեցինք խոտերին և ընկերներով խոսեցինք մեր երազանքների մասին։ Այդ օրը ես հասկացա, որ բնության մեջ լինելը և ընկերների հետ ժամանակ անցկացնելը ամենամեծ երջանկություններից է։

Երբ վերադարձանք տուն, սիրտս լի էր ուրախությամբ։ «Թումոյի այգի»-ն դարձավ իմ ամենասիրելի վայրերից մեկը, և ես կցանկանամ այնտեղ վերադառնալ։