Ահմեդի ուղտը
Ահմեդը հինգ ուղտ հետևը ձգած գնում էր քաղաք:
Արևը սաստիկ այրում էր, ծարավը մարդու շրթունքը պատառ-պատառ էր անում:
Եղավ որ՝ հենց կիզիչ կեսօրին հանդիպեց մի աղբյուրի. որ ճանապարհի ափին ուրախ ու պայծառ քչքչում էր ծառերի զով ստվերի տակ:
Ահմեդը ուղտերը քաշեց աղբյուրի գուռների վրա, լավ ջրեց, ինքն էլ մի կուշտ խմեց, հետո երկար ու մեկ փռվեց ստվերի հովին:
Ո՛չ արթուն էր, ո՛չ քնած, մի հաճելի թմբիր զով ստվերի հետ իջել էր նրա հոգնած անդամների վրա:
Երբ կեսօրը կոտրվեց՝ Ահմեդը ուշքի եկավ, նայեց տեսավ ուղտերի մեկը չկա. կանգնեց քարերի գլխին, դիտեց չորս դին-բան չէր երևում. միայն բավական մոտիկում, մի գյուղ ծառերի միջից ճերմակին էր տալիս:
Շտապով ոտքի հանեց ուղտերը, գնաց գյուղ:
Մի պառավ կին պատահեց նրան գյուղի ծայրին:
-Նանի՛, – ասաց Ահմեդը,- ուղտս կորել է, չե՞ս տեսել, աչքիդ չի՞ ընկել: Է՛սպես- է ՛սպես մի ուղտ:
-Ես քո ուղտի դա՞րդն եմ,- զայրացած ասաց պառավը.- իմ կտրիճ աքլորն է կորել, ման կուգամ, ման կուգամ, չեմ գտնի, քո ուղտը աչքի՞ս կերևա. արի առաջ-առաջ աքլորս ման գանք գտնենք, հետո քո ուղտը:
Ահմեդը գլուխը ժաժ տալով մտավ գյուղը, ուղտերը պահ տվավ գյուղի տանուտերին ու ինքը գնաց կորուստը փնտրելու:
Գյուղից դուրս տեսավ մի մարդ, պարկով ցորենը դրել է գետնին, պարկի մի կողքը պատռվել է, ցորենը բուռ-բուռ թափվել է ճամփի երկայնքով. խեղճ մարդը մեկ՝ ցորենն է հավաքում, լցնում պարկը, մեկ՝ մատներով գետինն է քրքրում, հողն մաղմղում:
-Ա՛յ, մարդ, ուղտս է կորել, էստեղով չի՞ անցել, տեսած չունի՞ս էսպես-էսպե՛ս մի ուղտ:
-Ես գլուխս եմ մոլորել, նեղսրտած ասաց մարդը,- երեխաներիս ապրուստը հող դարձավ. ասեղս եմ կորցրել, ասեղս, որ պարկս կարեմ, երթամ տուն. քո ուղտդ աչքի՞ս կերևա. արի առաջ-առաջ ասեղս փնտրենք, հետո քո ուղտը:
«Խենթ են էս մարդիկը»,- փնթփնթաց Ահմեդն ու առաջ գնաց:
Ում որ դիմեց, նույն պատասխանն էր ստանում, թե ի՞նչ է, բան ու գործ չունեինք, քո ուղտի՞ն պիտի աչք պահեինք:
Ահմեդը վշտացած մարդկանցից ու հույսը կտրած՝ գյուղ վերադարձավ. մի ծառի տակ նստավ, գլուխն առավ ափերի մեջ տխուր-տխուր միտք էր անում. քունը վրա հասավ, և հոգնաբեկ Ահմեդը աչքերը գոցեց. քունն ու երազ տեսնելը մեկ եղավ. տեսավ, որ իր մայրն եկավ, Ահմեդի գլուխը շոյեց ու ասաց.
«Որդիս, մի՛ տխրիր, ուղտդ կորած չէ. միայն այս աշխարհիս բանն այսպես է, որ առաջ ուրիշի կորուստը պիտի փնտրես, որ ուրիշն էլ քո կորուստը փնտրի. Մի՛ մեղադրիր մարդկանց, ամեն մեկի համար իր աքլորն ու ասեղը քո ուղտի չափ է»:
Ահմեդը զարթնեց և վազեց պառավի մոտ:
-Նանի, աքլորդ գտա՞ր,- հարցրեց Ահմեդը:
-Չէ՛, որդի, չէ՛:
-Արի, միասին փնտրենք,- ասաց Ահմեդը:
Եվ երկուսով ընկան գյուղի երդիկներն ու կալերը. մինչև ուշ երեկո որոնում էին կորած աքլորը. հանկարծ պառավը սրտապատառ գոչեց.
-Ահա՛ աքլորս, կտրիճ աքլորս, պատի տակ նստել է:
Ահմեդը վազեց դեպի աքլորը, սա էլ վախեցած թևերը թափ տալով վազեց դեպի դաշտերը. Ահմեդը հետևից, աքլորը առջեւից, աքլորը վազելով, Ահմեդն էլ հետեւից վազելով, վազելով…հանկարծ մեկ էլ աչքի առջևը- իր ուղտը, հենց իր ուղտը, որ կանաչի մեջ նստած հանգիստ որոճ էր անում: Ահմեդի ուրախությանը չափ սահման չկար. մեկ ձեռքին աքլորը, մյուս ձեռքին ուղտի պարուսանը- խնդումերես մտավ գյուղ:
Առաջադրանքներ
1․ Դո՛ւրս գրիր անծանոթ բառերը և բառակազմական վերլուծության ենթարկի՛ր բարդ բառերը։
Օրինակ՝ խնդումերես-խնդում+երես
Այս ստեղծագործության մեջ ինձ համար անծանոթ բառ չկար։
2․ Բացատրի՛ր տեքստում ընգծված արտահայտությունները։
հետևը ձգած-հետևը քցած
կեսօրը կոտրվեց-կեսօրը անցավ
ճերմակին էր տալիս-սպիտակ էր տալիս
պատահեց նրան-հանդիպեց
պահ տվավ-թողեց պահելու
միտք էր անում-մտածում էր․
աչք պահեինք-նայեինք
3․ Տեքստից դո՛ւրս գրիր ինչպիսի՞ հարցին պատասխանող բառեր։
Սաստիկ, կտրած,հանգիստ,վախեցած,ուրախ,պայծառ ։
4. Յուրաքանչյուր բառի դիմաց նրան տրվող հարցը գրի՛ր։
Օրինակ՝ վազել-ի՞նչ անել
Ահմեդը-Ահմեդն էր խելոք թե Դավիթը։
գնում էր-Նա գալիս էր թե գնում էր։
ուղտ-Դու ուղտ ես սիրում թե ընձուղտ։
քաղաք-Դու քաղաքում ես ապրում թե գյուղում։
սաստիկ-Ինչպիսի անձրև ես սիրում։
աքլոր-Ձեր հավաբնում ինչ եք պատում։
կտրիճ-Քո քույրիկը ինչպիսին է։
մայրը-Մայրը ավելի արագ քշեց հեծանիվ թե որդին։
վազել-Տղան վազել է սիրում թե ուտել։
գյուղ-Որտեղ ես գնացել ձմեռային արձակուրդներին։
լցնել-Ինձ կլցնես մի բաժակ հյութ։
երևալ-Կարող է հեռվում երևալ արևը։
5. Տեքստում գտի՛ր հետևյալ բառերի հոմանիշները և գրի՛ր բառերի դիմաց։
բարկացած, ջղայնացած-զայրացած
հով-զով
շվաք-ստվեր
քաջ-կտրիճ
որոնել, ման գալ-փնտրել
դժգոհել, տրտնջալ-բողոքել
ուժգին-կտրիճ
արթնանալ-ուշքի գալ
6. Տեքստից դո՛ւրս գրիր դարձվածքները և բացատրի՛ր։
հինգ ուղտ հետևը ձգած հինգ ուղտ հետևը քաշ տալով․
մի գյուղ ծառերի միջից ծառերը գյուղով չեն չափվում։
գլուխն առավ ափերի մեջ գլուխը չես կարող առնել
7. Դո՛ւրս գրիր երկուական պատմողական և հարցական նախադասություն։
Ահմեդը վշտացած մարդկանցից ու հույսը կտրած՝ գյուղ վերադարձավ.
Եվ երկուսով ընկան գյուղի երդիկներն ու կալերը.
Ես քո ուղտի դա՞րդն եմ
էստեղով չի՞ անցել, տեսած չունի՞ս էսպես-էսպե՛ս մի ուղտ:
8.Բացատրի՛ր հետևյալ միտքը․
«Որդիս, մի՛ տխրիր, ուղտդ կորած չէ. միայն այս աշխարհիս բանն այսպես է, որ առաջ ուրիշի կորուստը պիտի փնտրես, որ ուրիշն էլ քո կորուստը փնտրի. Մի՛ մեղադրիր մարդկանց, ամեն մեկի համար իր աքլորն ու ասեղը քո ուղտի չափ է»:
Պետք է օգնես դիմացինիդ,որ նա էլ քեզ օգնի։
9․ Երեք նախադասությամբ բնութագրի՛ր Ահմեդին։
Ահմեդը ըստ այս ստեղծագործության շատ ուշադիր տղա էր,քանի որ երբ արդնացավ նայեց իր կողքերը և տեսավ,որ իր ուղտերից մեկը չկա։Ահմեդը շատ օգնող տղա էր։Նաև Ահմեդը շատ խիզախ տղա էր։
10․ Առակը պատմի՛ր հերոսներից մեկի անունից։
